Geçmiş Zaman Olur ki...2.

Bugün 28 Şubat. Yılın, kış ve soğukla özdeşleşmiş, en kısa ayının da son günü üstelik. 28 Şubat, üstüne üstlük her bakımdan negatif çağrışımlar yaptıran, son derece ihtilaflı karaktere sahip, olmaz olasıca da bir gün ayrıca. Ancak tüm bunların ötesinde 28 Şubat benim için hüzün dolu bir kayıp; bir yas günü. O gün, bizim canım annemizi, doyamadan, genç yasta kaybettiğimiz gün. Hülasa, ben fazla laf üretmeden, o güne dair duygularımı şu şiirle ifade ederek doldurmak istiyorum bu hafta köşemi.

 

Doyamadan gidenlere 

 

Hey oğlum güzel oğlum

 

Serden geçen, yemek seçen 

Evden kaçan, deli çocuk!

Dizimin dermanı gözümün fermanı

Gurbet kuşum 

Gidişinde o gidiş

Bu muydu gitmenin zamanı?

 

Son kesen de hüzün içinde,

Ağlar ağlar, ah eyler

Daha okula başlamadan 

İlk mektubunu yazmıştı sana o gün

Hatırlar mısın? 

Geride bıraktığın kırık telli bir gitar 

Kulaktaki melodiler ve ilk besteler

 

Şimdilerde de halen Koyunbaba der

Kara Toprak der, hüzünlenir; üzülür

Dur duraksız semalarda süzülür

Hep sizi arar; ah yavrum

Ölümden betermiş ayrılık meğer

 

Hey anam canım anam

 

Neden bu ağıt neden bu hüzün?

Bak kaç zaman olmuş ben gideli

Laf-ı güzaf derdin ya hani

Ne hükmü var gereksiz sözün

Derdiniz ya; hep vücut vaki, ruh baki

Ölmek yok olmak mıdır ki yani?

 

Hey oğlum, gurbet kuşum

 

Ölenle ölünmez evet

Lakin, 

Ölüm değil ayrılıkmış esas zulüm

Şunu bilin ve unutmayın ki 

Unutulmaktır esas ölüm

Bak biz halen sizinleyiz

Yeşil bir ovada, Seren bir havada

Dingin ve Sakin 

Ana, baba ve kayalardan süzülen bir keklik

Yani burda hep birlikteyiz!

 

Hüseyin Susam

 

Amsterdam, 28 Şubat 2018