Ethem BARAN

“DERSİNİ ALMIŞ DA EDİYOR EZBER” (1)

“DERSİNİ ALMIŞ DA EDİYOR EZBER”

Çamlık’ın başında tüter bir tütün

Yardan ayrılanın yüreği bütün

Ziyamın atını pazara tutun

Gelen geçen Ziyam ölmüş desinler

Yozgat Sürmelisi

**

Yozgat bir kar kentidir

Sürmeli bir türküdür

Serttir soğuktur küçüktür.

İki dağın dudağına kısılmış

İncecik bir sudur

İçinde zamandan başka her şeyin aktığı...

Güneşi bir nazlı konuktur yazlar içinde

Ömrü çiçeklerin rengi kadardır.

Ağaçları çatılardan yüksek

Avluları evlerinden geniş

Bir rüzgâr kentidir Yozgat

Çam kokuları ve bıçkın delikanlıları ile

Yıllardır kesilmeden esen

Yoksullukla düşlerin içiçe büyüdüğü

Dar sokaklar eğri evler boyunca...

Kadını bir eski zaman resmidir

İşin ve konuşmanın tutkun aynasında

Erkeği odalar dolusu ağırlık...

Duruldukça rengini bulan sular gibi

Çocukların büyüdükçe büyüklere benzediği

Bir taşra kentidir Yozgat

Zor inanıp güç değişen...

Durur zamanın alnında donuk

Bir basma entarinin eteğinde

Soluk, eski desenler gibi...(*)

Onu Lise Caddesi’nde, çamların koyu yeşil gölgesinde tur atarken ya da kiralık bisiklete bindiğimiz ışığa boğulmuş Hükûmet Meydanı’nı boydan boya geçerken, bazen de saat kulesine bakan Merkez Lokantası’nın cam kenarında öğle rakısını içerken görürdüm. Şimdi, aradan bunca yıl geçtikten sonra hatırlayabildiklerim bunlar; belki de belleğim beni yanıltıyordur, kim bilir. Daha çok da Çamlık’taki gazinoda oturup Yozgat’ı tepeden seyrederek içtiğini ve yeni bir roman yazdığını söylerlerdi. Onun hakkında bilgi alacağım kimse yoktu. O yıllarda garsonluk yapan babamın diğer garson arkadaşlarından duyduğu kadarıyla bana aktardıklarından biliyordum nerde yemek yediğini; nerde, kimlerle içip sohbet ettiğini. Ama yolda, caddede hep tek başına görüyordum onu. Oysa çevresi çok genişmiş, çok arkadaşı varmış, akşamları onlarla otururmuş. Babama onunla tanışıp tanışmadığını sorardım. Elbette tanışıyorlardı. Az hizmet etmemişti ona, az masa donatmamıştı. Babam şimdi başka bir yerde garsondu ama olsun, yine de beni götürüp onunla tanıştıramaz mıydı? Tanıştıracaktı, tanıştıracaktı, dur bakalımdı.

Ne diyecektim tanışınca? “Kitaplarınızı okudum, hayatımda ilk kez bir yazarla tanışıyorum, çok heyecanlıyım, ben de bir şeyler yazmaya çalışıyorum, babam yakında bir daktilo alacak bana, arkadaşlarıma hep sizin kitaplarınızı anlatıyorum...” Bilmiyorum. Ama bir gerçek vardı ki o da arkadaşlarıma onun kitaplarını özetlediğim. Mahallede ve sınıfta benden başka onun kitaplarını okuyan olmadığı hâlde herkes okumuş gibi beğenip beğenmeği hakkında yorum yapıyor, özellikle Çelo’nun dere kıyısında yaşadığı “aşk” ve peşinden derede yıkandığı sahne dilden dile dolaşıyor, nerdeyse bütün arkadaşlarımın yaşadığı bu “gerçek”, bir romanda anlatılmaması gereken bir konu olarak kıyasıya eleştiriliyor, kitabı okumamak için aranan bahane bulunmuş oluyordu. (Kitap bende var mıydı, o sahneler hangi sayfalardaydı?)

( Devam edecek)

(*) Şükrü Erbaş, Bütün Şiirleri-

1, Kırmızı Kedi Yayınevi, (4. Basım), İstanbul, 2014.

OKUR YORUMLARI
Yozgat'ta Günün Haberleri
YOZGAT'TA 5 GÜNLÜK HAVA DURUMU
hava durumu
YOZGAT İÇİN GÜNÜN NAMAZ VAKİTLERİ