BİZİ TAKİP ETMEK İÇİN TIKLAYIN

                
 22.10.2018 YOZGAT'IN ve YOZGATLININ GAZETESİ SIK KULLANILANLARA EKLE  
 
 
Arama
 
Google
 
Şu anda
:
176
Dün
:
4633
Toplam
:
14637883
A'dan Z'ye A.Kadir ÇAPANOĞLU
KAMBUR HALİL’İN SONU
capanoglukadir@yahoo.com.tr
Değerli okurlar bundan önceki bir yazımda “Bir Yiğit Beyzade, Çapanoğlu Halit Bey’i” anlatmış ve onu ihbar eden Kambur Halil’den kısaca bahsetmiştim. Aşağıda nasıl yakalanıp nasıl yargılandığını olayı yaşayanların torunlarının ağzından ve araştırmacı yazar Siyami Yozgat’ın kaleminden romansı bir hava içinde okuyacaksınız. İbret olması dileği ile.

Eşkıya korkusundan karanlığın en koyu yerine gizlenenmiş olan toprak damlı köy evleri ölü toprağı saçılmış gibi sessizdi. İdare lambaları söndürülmüş, ırgatlıktan dönen köylüler yorgun argın yataklarına sokulmuş, uykunun kucağına bırakmışlardı kendilerini.

Eşkıyaların girmesiyle köyün ışıkları titredi atların nal seslerinden. Gelip caminin yanındaki harman yerinde durdular. Bir süre aralarında fısıltı halinde konuştular, içlerinden dört beş tanesi ayrılıp köyün kıyısındaki çatal kapılı, önünde yaşlı bir akasya ağacı olan eve doğru sürdüler atlarını. Evin önüne geldiklerinde atlarından sıçrayıp indiler. Evin duvarının dibindeki çeşme şırıl şırıl akıyordu gecenin sessizliği içinde.

Deli Hacı, mavzerin dipçiğiyle kapıyı dövmeye başladı. Çürümeye yüz tutmuş kapının çıkardığı ses karanlığın içinde yankılandı. Avlunun duvarından bir taş düştü. Evin önündeki akasya ağacından bir baykuş kalkıp can havliyle uçtu, karşı damın merteğine kondu.
“Kambur Halil!” diye bağırdı Hacı. Sesindeki öfke köyün üstünde dağıldı, karşı yamaçtaki kayalıklarda yankılandı. “Kambur Halil çık dışarı lan pezevenk!”
İçeriden hiç ses gelmedi.
Deli Hacı, bir tekmede açtı avlunun çatal kapısını, içeri girdiler. Ağır bir gübre kokusu vardı havada. Avlunun kıyısındaki gübre yığının yanında örtmenin altında zincirlenmiş köpek göğü yırtarcasına havlıyor, zincirini koparmaya çalışıyordu.
Evin kapısına dipçikle iki defa sert sert vurdu Deli Hacı
“Kim o?” diye bağırdı içeriden zayıf, öksürüklü bir kadın. Sesi köpeklerin sesine, çeşmenin şırıltısına karıştı.
“Aç şu kapıyı zırlama!” diye bağırdı Deli Hacı,
Biraz sonra kapıyı kara kuru bir kadın açtı.
“Kocan nerde?”
Kadının korkudan dili tutulmuştu.
Kadını yana iterek içeri girdiler. Kısa bir aramadan sonra Kambur Halil’i çıkardılar ortaya. Yüklüğün altında tortop olmuştu. Orta yaşlarını çoktan aşan adam, güneş yanığı teninin içinde kurumuş ve kamburu iyice çıkmış, gözlerinin feri sönmüştü. Boş gözlerle bakıyordu etrafa. Karanlıkta kimlerin geldiğini pek seçememişti ama karşısında silahlı adamları görünce, artık dünyada yaşadığı rezil ömrün sonuna geldiğini anlamıştı. Gözbebekleri büyüdü, korku gözlerinden yüreğine aktı ve bütün bedenini teslim aldı.
Gelenlerin Aynacıoğlu'nun adamları olduğunu anlayınca korkusu kat kat arttı, benzi mum gibi soldu. Kamburunun içine saklanmak ister gibi büzüldü iyice.

Günlerdir hep bu anın korkusuyla yaşamıştı. Halit Bey’i ihbar ettiği günden beri geceleri uyuyamıyordu. Düşünde kendini hep kurşuna dizilirken görüyor, kan ter içinde uyanıyordu. Avluda dolaşıyor, soğuk sular içiyor, göğsünü poyraz yeline tutup yüreğinin yangınını soğutmaya çalışıyordu. Sabaha kadar avluda bir taşın üstünde oturuyor sigara üstüne sigara içiyordu. Karısı onu teselli etmeye çalışıyordu ama nafile. Korkusu gün geçtikçe dağ gibi büyüyordu. İşte korktuğu başına gelmişti.
“Buyurun ağam!
“Gel bakalım Kambur Halil. Seninle biraz işimiz var.”
Koşarak geldi. Üzerinde dizleri yamalı bir don ve kirden her tarafı morarmış bir iç göyneği vardı.
“Üstümü başımı giyeyim ağalar.”
“Yürü lan! Sıçarım şimdi senin üstüne başına!”
Deli Hacı, dipçiği yerleştirdi adamın omzunun kütüğüne. Kambur sendeledi, düşecek gibi oldu, Hacı, tüfeğin namlusuyla sol böğrüne bir daha dürttü.
“Yürü lanpezevenk!”
Sustu Halil, kaderine razı, kurbanlık bir koyun gibi usul usul yürüdü silahlı adamların önünde. Hem yürüyor hem nasıl olup da Halit Bey’i konguracılara ihbar ettiğine hayıflanıyordu. Hırsız Mıstık’la bir olmuş, alacakları üç kuruş ve bir aferin uğruna yıllardır ekmeklerini yedikleri, tarlalarında, çiftliklerinde çalıştıkları Çapanoğullarına tuzak kurdurmuşlardı. Bunları düşününce korkusu daha da büyüdü. Çünkü biliyordu ihanetin bedeli ölümdü ve o an gelmişti.

Ta başından beri Çapanoğullarının yanında gözükmüş ama gizli gizli Yozgat’taki konguracılara Karatepe’den, çevre köylerden haberler götürmüştü. “Çapanlardan bir iz bulduğunda haber ver, dile bizden ne dilersen” demişlerdi.

O, bunları düşünerek yürürken peşinden gelen Deli Hacı, hiç durmadan sövüp sayıyor, arada bir de namluyla arkasından dürtüyordu. Kambur Halil, dizlerinin bağı çözülmüş yürüyemiyor, yerde sürüklenerek gidiyordu sanki. Ağlayarak yalvarıyordu. Çok pişman olduğunu, Hırsız Mıstık’ın onu kandırdığını söylüyordu. Daha doğrusu söylediğini sanıyordu. Çünkü korkudan sesi boğazında düğümlenmiş, belli belirsiz çıkıyor, anlaşılmıyordu.

Köylülerin pek çoğu korkularından dışarı çıkamamış camların arkasından, perdelerin aralığından olanları, olacakları görmeye anlamaya çalışıyorlardı.

Deli Hacı ve yanındakiler biraz ilerideki dereye ulaştıklarında durdular. Tüfeklerini omuzlarında indirip mermiyi yatağına sürdüler. Şakırdayan mekanizmanın sesi, gecenin sessizliğini bozdu.

“Puştluğunun bedelini ödeme zamanı geldi Kambur Halil!” diye bağırdı Deli Hacı, tüfeğin dipçiğini kamburunun tam ortasına yerleştirdi adamın. Halil yere kapaklandı, ağzından burnundan kan fışkırdı, debelendi bir müddet, kalkmaya çalıştı fakat ayaklarının bağı çözülmüştü bir kere, olduğu yerde kıvranıyordu.

Deli Hacı Kambur Halil’in giysisinin bir yerinden tutup bir leş sürür gibi sürüdü.
Harman yerinde bekleyen Ayanacıoğlu’nun önümde geldiklerindeKambur’un gövdesini ortalığa bıraktı.

Yarısı bulutlarla kapanmış ayın şavkı Aynacıoğlu'nun üstüne düşmüştü. Aynacıoğlu karanlığın içinden fırlayıp gelmiş bir Azrail suretinde görünüyordu.
“Kalk ayağa!” diye bağırdı.
Kambur Halil, tüm gücünü kullanıp dizlerinin üstüne doğruldu, en acınası sesini bulup “Hoş geldiniz” demeye çalıştı fakat sesi çıkmadı, dili düğümlendi, öylece dondu kaldı, ortalık yerde.

Aynacıoğlu’nun elindeki mavzerin namlusu alacakaranlıkta parladı. Herkes nefesini tutmuş, ağzından çıkacakları bekliyordu.“Benim adım Aynacıoğlu! Tanıdın mı beni kambur pezevenk?” diye bağırdı.
Kambur Halil’in benzi kül gibi oldu. Ağzının kenarındaki kanlı çamuru güç bela sıyırarak: “Tanımam mı ağam!..” diye kekeledi. “Ününüzü bu mıntıkada duymayan mı var?” Bacakları titriyor, ayakta zor duruyordu.

“Ulan dürzü! Madem duyarsın da niçin gonguracılar geldiğinde odanda yatırır kaldırır, beslersin; atlarına arpa, mavzerlerine mermi verirsin?”

Kambur Halil’in gözleri yuvasından fırladı. Bu sözlerin sonunun kötüye gideceğini hissetmişti. Meydandakilere yardım dilenir gibi baktı. Kimsede ses yoktu.
“Peki, Yozgat jandarma kumandanı Vasfi’yi tanır mısın?
“Hiç görmedim, bilmem, tanımam.”
“Ulan nasıl tanımazsın dürzü? Geçen gece gelip bu köyde konaklamadı mı, gizlice görüşmediniz mi?”
Kambur Halil, kafasını yere dikip sustu.
“Sonra da Yozgat jandarma komutanı Vasfi Beye haber gönderdiğini Yozgat toprağında duymayan kaldımı? “Çapanoğlu Halit Bey karısını oğlunu görmeye geldi, aman hemen basın, yakalayın!” demedin mi? Bütün bunlar oldu mu, olmadı mı?”

Kambur Halil; ne “oldu”, dedi, ne “olmadı” diyebildi. Dizlerinin üstüne çöküp Aynacıoğlu'na doğru sürünerek gelmeye çalıştı; “Bokunu yiyim Aynacıoğlu, bana canımı bağışla, çocuklarımı yetim koyma!” diye yalvardı.

Aynacıoğlu, Kambur Halil’i mundar bir hayvan leşini iter gibi ayağının ucuyla, tiksintiyle itti; “Mazluma ihanet etmek var mı lan sizin kitabınızda şerefsiz?” dedi. Kambur Halil’i tekmelemeye başladı.
“Ulan dürzü. Aslan gibi Halit Beye puştluk ederken hiç mi yüreğin titremedi? Yıllardır kapısında yalandığın, önünde el pençe divan durduğun dağ gibi yiğide pusu kurmaya nasıl yüreğin dayandı?”diye haykırdı.

“Tövbe olsun ben gammazlamadım Mehmet ağa. Candarma kumandanı izine düşmüş Halit Beyin.”

“Yalan söyleme pezevenk! Çapanoğlu Halit Bey’i götürürlerken ‘Oh olsun! Koskoca Kemal Paşaya kafa tutmak senin neyine? Eski günlerine mi güveniyorsun hey zavallı Çapanzade!’ diyen sen değil misin?”

“Tövbe iftira Mehmet ağa! Çekemezlerin yalanı. Halit Beyin arkasından ne kadar gözyaşı döktüm bilemezsin.”

“Sus dürzü! Aynacıoğlu bunun acısını sende komaz diyenlere; “O Aynacıoğlu alçağı buralara yönünü dönüp bakamaz bile. Şaşırır gelirse kulağından tutup kuvvacılara teslim etmek boynumun borcu olsun” dediğine ne dersin?”

Daha fazla konuşmadı Aynacıoğlu, sinirden köpürüyordu. Elindeki Mavzeri doğrultup peş peşe tetiğe bastı. Kurşunu yiyen Kambur Halil korkunç bir çığlıkla havaya sıçradı, olduğu yere düştü, çırpınmaya başladı, bir taraftan da bağırıyordu:

“Bir daha sıkma Aynacıoğlu! Canımı bağışla çocuklarıma, ben bu yaradan ölmem!”

“Sus dürzü!” dedi Deli Hacı, kanlı gözlerini çevirerek; “Onu Halit Bey’i şikâyet etmeden önce düşünecektin!” Belinden karadağı çıkarıp sıktı Kambur Halil’in kafasına. Şahdamarı parçalanan Kambur Halil’in kanı şorlayı şorlayı akıyordu. Ortalığı bir kan kokusu doldurdu ki orada bulunan pek çok eşkıyanın başı döndü, midesi bulandı.
Kambur Halil, kafasına yediği kurşunla kaskatı kesildi, canı tozlara karıştı.

“Bu şerefsizin leşini ibreti âlem için buradan kaldırmayın! Ağasına, beyine hıyanet edenin sonu böyle olur.” diye bağırdı Aynacıoğlu ve atına atlayıp uzaklaştı. Tekmil eşkıyada peşinden, geldikleri gibi dörtnala, karanlığa kurşun sıkarak sürdüler atlarını, köyün dışına çıktılar, ay ışığında kaybolup gittiler.

Kambur Halil’in cesedi günlerce yattı köy meydanında. Köpekler parçaladı, sürükleyip götürdü köyün dışındaki derenin kenarına. Hiç kimse oralı olmadı.

KAYNAK: Siyami Yozgat/ USAT- Yozgat isyanının romanı.

Değerli okurlar, yukarda arz ettiğim kitap bilhassa Yozgatlı hemşerilerimizin evinde bulunması gereken tarihi bir belge ve bir başucu kitabı niteliğindedir. Tercih sizin.

20.02.2015


Sosyal  Medyada  Paylaş

     
YAZARIN DİĞER YAZILARI
OKUR YORUMLARI
ANTALYA SEYAHATNAMESİ

Yazınız hoşuma gitti, çok akıcı, tasvirler insanın aklında canlanıyor, insanlar için yapilan eleştiriler de gayet dozunda bence böyle paylasımlara çoğumuzun ihtiyacı var, sahip olunmasa da hayal edip biraz ruh tatmini yaşamak bile bize hoşluk ve rahatlık veriyor.
AHMET KAPANCI -- 15.10.2018 14:44
Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey ve Çapanoğlu Derviş Bey
Ermeniler KELLER köyünde kesilmişlerdir... bunu Osman Paşa Tekke köyünden olan annem de anlatırdı... Hatta bir kız çocuğu kıyımdan müslüman olup sadece o kurtulur.. bu kızı Osman Paşa Tekke köyüne getirirler.. yetişkin olunca yaşlı bir adamla evlendirirler... Sanırım Menderes döneminde olacak istanbul dan ermeni aileler gererek bu kızı bulmuşlar... Annem ismini de söyledi ama ben unuttum... kızın genç kızken köyde terzilik yaptığını ama yüzünün hiç gülmediğini de söylerdi.. Ermeniler ayaklanacak diye bunların tehcire tabii tutulması Stalinin Kırım türklerine yaptığının aynısı ve insanlık suçudur. Perinçek dönek bir tip olarak boşuna talat paşa'yı günahlarından arındırmaya çalışıyor. Osmanlı Türkleri de sevmeyen anakronik bir devlet sonuçta
Mevlevi Dedeoğlu -- 11.10.2018 01:05
YOZGAT’IN SIĞIRI
Yorumunuz

Sayın Abdülkadir Çapanoğlu. Yazınızı bilgilenerek ve zevkle okudum.
Bence yazdıklarınız bir anı değil bir tarih. Ellerinize, belleğinize sağlık.
Çok teşekkür ederim, lütfedip bana da gönderdiğiniz için.
Saygıyla.
Olcay Akkent (Bn.)
Olcay Akkent -- 08.10.2018 08:32
YOZGAT’IN SIĞIRI
Sayın Çapanoğlu,
Bu anlattığınızı aynen yaşayan biri olarak hatırlattığınız için teşekkür ederim. Bizim de iki ineğimiz vardı. Bugün Bozok Ün. Rektörlük binası olan eski Cumhuriyet Mektebi'nin (ben 1951-54 arası orada okudum) doğu taraftaki bahçe kapısının tam karşısında (yanılmıyorsam halen Ceylanlar Apt. nın yerinde) iki katlı, büyük üç bahçeli beyaz konak dedemin idi. Ben ve ikisi kız biri erkek üç kardeşim orada doğduk ve 1954 yılına kadar orada büyüdük. Dedeniz Muhlis Bey’in Çerkes Ethem'in yakıp yıktığı konağın harabelerinin yakınındaki konaktan bahsediyorum. Birbirine bitişik üç bahçenin dip tarafında, güneydekinden bir kapıyla girilen samanlık ve oradan yine bir kapıyla geçilen ahırımızda bu iki ineği annem beslerdi. Sabah erkenden mektebin ve evimizin arasındaki sokaktan geçip aşağı özün üstündeki köprüyü geçerek oradan doğuya, Yeni Cami mahallesine yönelen ikinci bir sığır sürüsü daha vardı. Bizim iki inek ona katılır ve akşamüzeri böğürme sesleri arasında aynı yoldan geri döner, evin önünden geçen inekler arasından annem bizim inekleri içeri alırdı. Şunu hep özlemle anarım ki o sayede bol bol yoğurt, tereyağı, kaymak ve süt soframızdan eksik olmazdı. Hikâyenin geri tarafı sizin anlattığınızın aynıdır. Kel Hasan'ın kurabiyeleri, tulumba tatlıları ve kırmızı elma şekerlerini yemek benim de çocukluk zevklerim arasında hasretle hatırladığım ayrıntılardır. Bana bu güzel nostaljik manzarayı hatırlattığınız için çok çok teşekkürler. Selam ve saygılar.
A. YAŞAR OCAK -- 07.10.2018 17:22
YOZGAT’IN SIĞIRI
Çok güzel bir yazı.Kaleminize sağlık.Çocukluğumu hatırladım bizim köydede (Tekirdağ/Ferhadanlı)gittiğimde aynı güzelliği yaşardım.Maalesef o yüzlerce İnekten 1 tane bile kalmamış.
MEFKURE SONÜSTÜN -- 07.10.2018 09:03
GERÇEK BİR AŞK ÖYKÜSÜ
Hocam yaşam o kadar kutsalki içerisinde VAR ettiği güzellikleri ayrıştırmaz ama biz insanız diyemeyenler bu yaşamı altüst etmekteler umarım bu güzel yaz diziniz bizlere rehber olur, saygılar.
Mahmut erdem -- 29.09.2018 19:07
II. ABDÜLHAMİT’İN SERYAVERİ MÜŞİR AHMET ŞAKİR PAŞA (ÇAPANOĞLU)
İstanbuldan takip ettiğim biri olarak Şakir paşa ve çapanoğlu ailesinin bu memleket için ne kadar fedakarlıklar yaptıklarını okuyunca insanın içinde bir burukluk oluyor haksız yere sıkıntılar yaşamalarından dolayı ama onlara minnet duyarak saygıyla anarak Allah cc rahmet eylesin makamları cennet olsun
Mahmut kara -- 21.07.2018 02:02
II. ABDÜLHAMİT’İN SERYAVERİ MÜŞİR AHMET ŞAKİR PAŞA (ÇAPANOĞLU)
Merhaba Abdulkadir bey
Yazılarınızı ilgiyle takip ediyorum gerçekten şunu anladım eğer bugünkü teknoloji olsaydı Ahmet şakir paşa (yazık çok üzüldüm)dan diğer fedakar çapanoğlu aileleri çok daha düzgün anlışılırlardı. Maalesef çok değerli hizmetleri bulunan insanlar kendilerini ifade edememiş seslerini istedikleri biçimde ulaştıramamış ve büyük mağduriyet yaşamışlar. Ama bugün hakiki gerçekler gün ışığı gibi ortada o yüzden mekanları cennet olsun. Sizede ayrıca teşekkürler bu olayları daha düzgün biçimde bizlere ulaştırdığınız için ,

Saygılarımla,
MAHMUT KARA -- 20.07.2018 19:50
DEDEDEN TORUNA ÖVÜNÇ DUYULACAK 250 YILLIK BİR GEÇMİŞ
Acizane köşemde yayınladığım yazılarıma zaman ayırıp yorum göndermek lütfunda bulunan okuyucularımıza en kalbi teşekkürlerimi arz ederim. Sehven yorumlarının altına isim yazmayı unutan sayın okuyucularımın köşemdeki mail adresimden (yazı başlığının altında) bana ulaşmalarını hasseten rica ederim.Saygılarımla.
ABDULKADİR ÇAPANOĞLU -- 11.07.2018 10:46
DEDEDEN TORUNA ÖVÜNÇ DUYULACAK 250 YILLIK BİR GEÇMİŞ
Uzun süre okuyamadım okuduğumda engüzel yazı oldu emeğinize sağlık hocam
Adınız ve Soyadınız -- 09.07.2018 16:56
YAZARA GELEN DİĞER OKUR YORUMLARI
Yozgat Gökhan BALCI
YOZGAT GAZETESİ WEB SİTESİ Yayın başlangıcı Mart 2006
YOZGAT Gazeteclik, Matbaacılık ve Reklamcılık Ltd.Şti. Kurucusu : Osman Hakan KİRACI
© Copright (Tüm Hakları Saklıdır. ) izin alınmadan ve kaynak gösterilmeden alıntı yapılmaz
Tel : 0 (354) 212 46 46 Sitemiz Basın Meslek ilkelerine uymayı taahhüt eder. / yozgatgazetesi@yahoo.com
FAX: 0 (354) 217 49 00