BİZİ TAKİP ETMEK İÇİN TIKLAYIN

                
 23.01.2018 YOZGAT'IN ve YOZGATLININ GAZETESİ SIK KULLANILANLARA EKLE  
 
 
Arama
 
Google
 
Şu anda
:
279
Dün
:
4936
Toplam
:
13342669
A'dan Z'ye A.Kadir ÇAPANOĞLU
ATÇALI KEL VE YAĞDERELİ SİNANOĞLU EFE
capanoglukadir@yahoo.com.tr


Değerli Okuyucu, okuduğum ve beğendiğim bazı kitapları zaman zaman köşemde sizlere duyuruyorum. Bu defa bir kitabı size tanıtmayı kendime borç bildim. Kitabın ismi “Atçalı Kel ve Yağdereli Sinanoğlu Efe.” Kitabın yazarı Sayın Etem Oruç. Neden borç bildim? Daha ortaokulda okurken kitaplığıma aldığım kitaplardan birisi Cennetmekân Feridun Fazıl Tülbentçi’nin Kanuni Sultan Süleyman adlı tarihi romanı idi. Ben bu kitabı okurken bazı yerlerinde gözyaşlarıma hâkim olamamıştım. Akşamları biz ders çalışırken babam da okumaya başladı. Fark ettirmeden baktım o da ağlıyor. Etem Oruç’un bu kitabı da okurken beni heyecanlandıran birkaç kitaptan biri oldu. Bu kitapta neler var. 26 Ağustos 1071 Cuma günü Malazgirt’te Büyük Selçuklu Hükümdarı Alpaslan, Bizans İmparatoru IV. Romen Diyojen’in 200.000 kişilik ordusunu yenince Anadolu’nun kapıları Türklere açıldı. Orta Asya’daki yurtlarından kalkan, 1500 aşiret 230 oymak, şeyh, dede, baba, derviş gibi inanç önderi 5800 cemaat olmak üzere, 7230 dolayındaki Türkmen oymakları, aşiretleri ve cemaatleri bir kısrak başına benzeyen ve binlerce yıldır nice uygarlıklara beşiklik etmiş bereketli Anadolu topraklarına bir sel gibi aktılar. İşte bu kitapta Osmanlı sarayının kimliklerini unutturmaya çalıştığı, hor gördüğü hatta etrak-ı bi idrak (idrakten yoksun, akılsız) diye vasıflandırdığı, Orta Anadolu ve Batı Anadolu Türkmenleri var. Yani bizler varız, yani Türkler var, Padişah Yavuz Selim’in kestirdiği 30.000 baştan tepeler yaptığı Alevi Türkmenleri var. Osmanlının ağır vergilerine başkaldıran ama Milli Mücadele de Atatürk’ün yanında yer alan Batı Anadolu Türkmenleri var. Bir halk ihtilalı yaparak Aydın, Kütahya, Manisa ve Denizli de valiliğini ilan edip adına para bastıran Atçalı Kel Mehmet’in belgelerle hikâyesi var. Zulme başkaldıran Şeyh Bedrettinler, Börklüce Mustafalar, Torlak Kemaller ve onların torunları Efeler var. Kimdi bu efeler. Kitabın bazı sayfalarına birlikte göz atalım.

“Selçuklular zamanında Aydın ve Teke yöresindeki koruma görevlilerine “efe” denirdi. Zeybek sözcüğünün bugün bile Özbek Türkmenlerince kullanıldığı söylenmektedir. Efe oyunu da bir orta oyunu değil, Orta Asya’dan gelen Şamanist bir ibadettir. Efe oyununa başlayan önce bir sınır çizer.” Buralar benden sorulur der. Sonra da oyun başlar. Eller bir ağacın dalları gibi zirveye yükselir, ulu ağaçları simgeler. Sonra da Şamanist inancın bir gereği olarak dağlara yükselir. Onun göklere bakışı, diz çöküşü, sıçraması, toprağa diz vurması ayrı bir anlam taşır. Doğaya saygı, doğayla bütünleşmenin, ondan gelip ona dönüşün bir simgesidir efe oyunu. Zeybek oyunları “ağır” ve “yürük” diye ikiye ayrılır. Efeler ağır olanını, zeybek ve kızanlar ise yürük zeybekleri oynarlar. Zeybeklik töresinde, Konya oturak alemlerine benzer kadın oynatmak yoktur. Efenin ve zeybeğin yanında kadın, önemli ve saygın bir yere sahiptir. Kurtuluş Savaşı döneminde Demirci Mehmet Efe hanımını yanından hiç ayırmamış, kritik zamanlarda düşüncense başvurmuştur. Aydınlı Talat Efe; “Efeler oynamak için yaratılmamış, memleketi korumak için yaratılmıştır. Ama gelir kaynağı olmayınca düğünlere gidiyorsun. Efenin kadını erkeği de olmaz. Efeliğin kökeni, karşı koyma, korkusuzluk, yiğitlik, mertliktir. Bu özellikleri taşıyan herkes efedir. Fakat efeyi, adi soyguncu, çalıkakıcılar ile karıştırmamalıyız. Kimilerin keyfini yerine getirmek için oynan efe oyunu, yozlaşmanın, kökeninden kopmanın bir uzantısıdır” diyor.

Kimilerine göre zeybekler, Anadolu’nun eski halklarındandır. Kimilerine göre de 900’lü yıllardan itibaren Asya ve Kafkaslardan akın akın Anadolu’ya gelen Oğuz Türkmenlerinin Gaziyan koludur. Adlarına “ Gaziyan-ı Rum” da denir. Rum sözcüğü Anadolulu anlamındadır. Özetleyecek olursak çetenin başında bulunan, öncülüğünü ve sorumluluğunu taşıyan zeybeğe “efe”, çetenin diğer üyelerine “kızan” ,efenin yardımcısına ise “başkızan” ya da “başzeybek” denir. Bu yörede ilk belirgin isyanın Şeyh Bedrettin isyanı olduğunu kabul edersek, Börklüce Mustafa ve Torlak Kemal ilk efelerin içinde yer alır. Birgili Cennetoğlu, Sultanhisarlı Kadıoğlu, Gizemli Kadın Efe, Atçalı Kel Memed, Sinanoğlu, Çakıcı Ahmet, Çakıcı Mehmet, İnce Memed bu yörenin en şanlı, adlarına türküler yakılmış efeleridir. Yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu, büyük önderimiz Mustafa Kemal Atatürk, ölümünden önce hasta hasta neden efe oyunu oynamıştır hiç düşündünüz mü? Çünkü O,Türklerin en büyük efesidir. O’nun baba soyu Aydın Yörüklerinden “Kızıl Hafızlar” soyundandır. Balkanlar fethedilince Selanik yöresine yerleştirilmişlerdir. Serin bir akşam vakti.

Renkli kâğıtlar, balonlarla süslenmiş Bursa Merinos Dokuma Fabrikası’nın salonu. Orkestra vals çalmakta. “Gazi geliyor!” diye bir ses yükselir, alkışlarla kalabalık kapıya akar. Gece mavisi giysileri içinde kocaman gözleri daha da mavileşir. Kimsenin rahatsız olmasını istemez. Sıradan bir konuk gibi büfeye yönelir. Uzun ayaklı iskemlelerden birine ilişir. Bir süre dans edenleri izler, sonra emreder gibi seslenir.

-Sarı zeybek!

Herkes susuyor. Şef şaşkın, orkestraya dönüyor, işaretiyle birlikte müzik başlıyor. İlk ezgiyle yüksek sandalyesinden sıçrayarak iniyor Atatürk. Gergin adımlarla ortaya geliyor, kollarını ağır ağır kaldırıyor. Tam dik açı olunca, yüksek dağların, engin denizlerin, bitek ovaların binlerce yıldan beri damıtıp getirdiği mağrur tini sergileyen zeybeğe, bir tanrı gibi duruyor… Başı, anı yücelten diklikte, gözler geceyi ışıtarak ileriye, göğüs kanatları gururla kabarmış, ayaklar sanki hiç yere değmiyor… Yaşamının son günleri… Mucizeye meydan okuyor. Etrafında halkalananların gözleri hüzünlü… Tahta zemine vuran dizleri, sekişi, yükselişiyle kafesinden kurtulmak isteyen, altın yeleli bir aslan gibi kükremesi… Alnında terler boncuklanıyor. Soluğu
sıklaşıyor… Ritim hızlanıyor…

Osmanlı Devleti’yle Aydın efelerinin yıldızı hiç barışmadı. Aslında Ege ve Anadolu Türkmenleriyle de Osmanlı hiç barışık olmadı. Ne dilini kullandı ne de Türklüğe değer verdi. Ekmede, dikmede olmayıp da yemede ortak olan, savaş çıktığında oğullarını zorla alıp götürüp de geri getirmeyen, Türk dilini, kültürünü, geleneğini hor gören Osmanlı’yı da “efeler” sevmediler.

Osmanlı’da adaletsizlikler başlayıp ahali yüksek vergiler altında ezilmeye başlayınca (Bkz. Bundan önceki yazım, Osmanlıda Mültezimlik ve Anadolum) önce halk şairleri, âşıklar halkın derdine, diline tercüman oldular, bu da yeterli olmayınca sarayın, toprak ağalarının, mültezimlerin eşkıya diye adlandırdıkları, onların düzenine karşı çıkan efeler ve çeteler başkaldırdılar. Resmi tarihlerde bize eşkıya diye anlatılan bu cesur insanlar aslında haksızlıklara başkaldıran birer halk kahramanıdır. Bir kaçı hariç hiç biri yatağında ölmemiştir.” Neden ve nasıl başkaldırdılar, zeybek giyimi neden yasaklandı, efelere halkın bakışı nasıldı, nerede nasıl tuzağa düşürülüp öldürüldüler, nerede idam edildiler, 1883 yılında merkezden gelen gizli bir genelge ile nasıl katledildiler? Aşkları, töreleri ile bu kitap, Sayın Etem Oruç’un devlet arşivlerinden taradığı onlarca belge ve dolaştığı onlarca ilçe ve köylerden derlediği bilgilerle zenginleştirilmiş bir başucu kitabı. Eline, emeğine ve onu sağlıkla dolaştıran ayaklarına sağlıklar diliyorum.

Kitapçınızda bulamaz iseniz isteme adresi; Berfin Yayınları 0212.513 79 00 veya
e-posta: berfin@berfin.net

..

Sosyal  Medyada  Paylaş

     
YAZARIN DİĞER YAZILARI
OKUR YORUMLARI
YOZGAT KÜLTÜR MERKEZİ
Değerli dostum,
Yozgat Kültür Merkezi, İstanbul’a yolum düştüğünde ilk ziyaret edeceğim mekan olacak. Bu merkezi böyle dört dörtlük inşa etmek her babayiğidin harcı değildir. Ellerine sağlık bu yolda gayret gösterenlerin. Siz de inşayı taa baştan alıp merkezin sunuma hazır hale geliş aşamasına kadar geçirdiği evreleri, verilen mücadeleyi ve gayretli çalışmaları ne güzel anlatmışsınız. Varlığınız daim ola aziz dostum.
Ben de Yozgat Kültür Merkezi’nin yapımında ve yaşatılmasında insan üstü gayret gösteren Sayın Başkan Ahmet Yılmaz başta olmak üzere, maddi manevi destek veren herkese candan teşekkür ederim.

Mustafa Topaloğlu -- 22.01.2018 14:30
CEP TELEFONU YASAKLANSIN MI, YASAKLANMASIN MI?
Abdülkadir Bey,
Eskiden Mafialar vardı, her taraflar bunların kontrolündeydi. Kanun kuvvetleri bile bunlarla uğraşamazdı. Şimdilerde bunlar bitti gibi göründüysede bu sefer MEDYA MAFİACILIĞI BAŞLADI!.Yok artık makinalı ile taramıyorlar ama milyonların önünde delilsiz, evraksız, kulaktan gelen yalan dolanlarla İNSANLARI LEBLEBİ GİBİ HARCIYORLAR.
Diyeceksinizki ülkede kanun var, mahkemeler var. YOK...ben inancımı kaybettim. Şayet bu ülkede kanun olsaydı bir kere bu medya mafialarına DUR DERLERDİ. Ama birde şu var hani derler ya '' bu başa bu tarak '' ayni öyle. Böyle seyirciye böyle show. Ülkelerde TV programlarının içeriğini seyircinin isteği belirler. Şu an kaç milyon Türk sınırımızda ne oluyoramı bakıyor yoksa kim ile kim
''ne!'' etmiş o programlarımı seyrediyor?
Bu gündüz programlarında güya avukatlar var !!! Yahu bu kadar belgesiz itelemeye, kariyer sahibi insanları rezil etmeye, aile mahremiyetini car car car açıklamaya ne HAKLARI VAR ?
Heye heye taşıyın mahkemelere...Kanal kiminmiş ? Showu yapanların arkalarında kimler varmış, reytingden kaç para dönüyormuş...
Şöyle bitireyim, BAZEN SERT KAYALARADA ÇARPILIR !
hamiyet Nagel -- 17.01.2018 14:43
ŞU HRİSTİYAN BAYRAMI
Sayın Abdulkadir Çapanoğlu,
Yeni yıl olgusunu irdeleyişinizden dolayı sizi kutluyorum. Okuma kültürü çok zayıf bir toplum olduğumuzdan insanlarımız çok rahat yönlendirilebiliyor. Bir de bilinçli biçimde yapılan yanlış yönlendirmeler devreye girince iş çığırından çıkıyor. Kendi kültürel değerlerimizi başkalarına öyle kolay kaptırıyoruz ki anlatmak olanaksız. Çünkü bu değerlerimizin farkında değiliz. Yeni yıl olayı da böyle. İslamiyetin benimsenmesinden önce kutladığımız yeni yılı, kendi kültürümüz çerçevesince tüm dünyaya yayacağımız yere, özellikle Batı kültürünün dinsel yaklaşımlarına teslim etmişiz kendimizi. Kuşkusuz biraz da İslamiyetin bazı kesimlerce bir çıkar aracı olarak kullanılmasının da bunda etkileri var. Durum böyle olunca ne yazık ki insanların bir özel günü çoluk çocuklarınca eğlenerek geçirmesi bazı çevreleri rahatsız ediyor. Acaba yazınızı okuyunca yeni yıl kutlamalarına bir Hıristiyan geleneği olarak bakanlar ne diyecekler?...
Saygılarımla.
Muhsin Köktürk -- 01.01.2018 18:43
CAHİLDİM DÜNYANIN RENGİNE KANDIM
Koskoca bir şehirde böyle saçma sapan bir pazar anlayışı olurmu. Pazar yeri diye yaptıkları yerde otopark yok, süt yoğurt pazarı yozgatın bir ucunda sebze meyve pazarı öbür ucunda böyle bi pazar Yozgat Yozgat oldu olalı görmedi. Rezalet diz boyu efendiler sahipsiz memleket. Herşeyin bir kuralı usulü kaidesi olur. Pazar pazar benzemez oldu. Böyle gidrse bırakın çoruma semer satmak için getmeyi, yakın zamanda 1 kilo süt almak içinde gitmek zorunda kalacağız.
Adınız ve Soyadınız -- 13.12.2017 14:27
BİR ANI
Sayın Çapanoğlu, gönderdiği yazısından girişimci bir ruha sahip olduğunu tahmin ettiğim Sayın Nusret Alper beyi tebrik ediyorum. Keşke aynı karakterdeki kişiler dernek gibi, kooperatif gibi bir çatı altında örgütlenebilseler. Basından takip ettiğim kadarı ile Yozgat kadınları erkeklerinden daha cesur ve daha girişkenler. Hâlbuki, Yozgat’ımız birçok konuda bakir sayılır. Üzüldüğüm bir taraf da kendi esnafımız varken dışardan gelen esnafın açtığı işyerlerine Yozgat yerli halkının daha fazla itibar etmesi. Bu arada Sayın Belediye başkanımızın gerek lise caddesindeki gerekse kuyumcular caddesindeki düzenlemesinden sonra alışverişte sanki daha bir canlanma olduğu izlenimi taşıyorum. Umarım öyledir. Saygılarımla.
SUDE ÖZTÜRK -- 07.12.2017 10:45
PAZARDAN PAZARA
Sayın Çapanoğlu,
Pazardan pazara yazınızı üzülerek okudum. Meyve sebze pazarı ile süt yoğurt peynir pazarının birbirinden uzakta olmasının sebebini anlayamadım. Şehirlerin pazarlarında hepsi aynı pazarın içinde ama kendilerine ayrılan yerlerde olurlar. Bu pazarlarda o kadar çok çeşit var ki mutfak eşyası satanlar, giysi satanlar, güneş gözlüğü satanlar, iç çamaşırı satanlar, ayakkabı satanlar vs. Yozgat pazarında ise bunlar değil köylünün getirdiği ve kendi ürettiği ürünleri kolayca pazarlayabilmesi isteniyor. Umarın Belediye Başkanlığı ve Valilik buna göre tedbir alırlar. Bu araştırma yazınız için sizi kutluyorum. Saygılarımla
SUDE ÖZTÜRK -- 23.11.2017 12:44
PAZARDAN PAZARA
Bu yazanlar doğru ve Yozgat gerçekten bu hale geldiyse Yozgat bitmiş demektir. Alıcının satıcının köylüsüyle kentlisiyle tüm ahalinin pazardan ihtiyaçlarını karşılayabileceği pazar yeri yapılamıyorsa boş yere organize sanayi yapmaktan, sanayileşmekten, tarımı güçlendirmekten bahsetmesin kimse yazık çok yazık. Oysa istimlak edilip güzel bir haftA alık pazar yeri yapılsa alıcı da satıcı da yaşadığı bu sıkıntıdan kurtulur.
RIZA KAYACAN -- 22.11.2017 15:27
PAZARDAN PAZARA
Yazınızı Yozgat Ziraat Odası Başkanı, Damızlık Büyükbaş Hayvan Yetiştiricileri Birlik Başkanı, Kücükkbaş Hayvan Yetiştiricileri Birlik Başkanı, Ticaret Odası Başkanı ve Yozgat Belediyesinden okuyan oldu mu çok merak ediyorum. Yozgatta salı günleri süt yoğrurt almak, yerli sebze meyve almak için ayrı ayrı pazar yerleri canımıza tak etti. Nerde bu köylünün ziraat odası başkanı niye sahip çıkmıyor Yozgat köylüsüne,alıcıyıda düşünen yok satıcıyıda
Ahmet Bulut -- 21.11.2017 13:20
PAZARDAN PAZARA
Sayın Çapanoğlu Beyefendi; Eskiden tüm ahali, köylü kentli bir birini tanırdı. Babam Rahmetli, ilçe köylerinde yaşayan insanların, kim kimle akraba onların bile seceresini bilirdi. Elbette ki, alış veriş, yol arkadaşlığı, borç alma gibi durumlar insanları bir birine yaklaştırıyor kaynaştırıyordu. Eski hayatlar zor, meşekkatli fakat bir o kadar da neşeli, mutlu, paylaşımcı yaşanırmış. Şimdi bankalar borç urganını insanların boynuna geçiriyor. Kimse kimseyi göremiyor.

Yine ince iğneyle kuyu kazıp, geleceğe miras hazırlamışsınız.

Saygı ve hürmetlerimle Selamlar
Kadriye ŞAHİN -- 20.11.2017 22:26
PAZARDAN PAZARA
Sayın Abdulkadir Çapanoğlu,
Yazınızı ilgiyle okudum. Şöyle çocukluk günlerine döndüm bir an. Babamla o salı pazarlarında alışveriş ettiğim günler geldi aklıma. Her şeyin en doğalını ilk elden alıp yerdik. Hiç unutmam, üzümü kasayla alırdık köylülerden. Canlı tavuk, yağ, yoğurt, şimdi arayıp da bulamadığımız organik yumurtalar, daha neler neler...
Ne kaldı ki geçmişin o güzelliklerinden?... O birbirinden bağımsız, bahçeli evler yok oldu. Güzelim "Bademlik" yok oldu. Çamlık o eski özgün havasını yitirdi. O nostaljik faytonlar ortadan kalktı. O eski komşulukların yerinde yeller esiyor şimdi. Kısacası geçmişin tüm güzellikleri silindi belleklerimizden.
Deşme yaramı be kardeşim, deşme! İnan ki gözlerim yaşarıyor o çocukluk günlerimi anımsarken. Ah nerede o eski günler?...
Muhsin Köktürk -- 20.11.2017 21:47
YAZARA GELEN DİĞER OKUR YORUMLARI
 
Yozgat Gökhan BALCI
YOZGAT GAZETESİ WEB SİTESİ Yayın başlangıcı Mart 2006
YOZGAT Gazeteclik, Matbaacılık ve Reklamcılık Ltd.Şti. Kurucusu : Osman Hakan KİRACI
© Copright (Tüm Hakları Saklıdır. ) izin alınmadan ve kaynak gösterilmeden alıntı yapılmaz
Tel : 0 (354) 212 46 46 Sitemiz Basın Meslek ilkelerine uymayı taahhüt eder. / yozgatgazetesi@yahoo.com
FAX: 0 (354) 217 49 00