BİZİ TAKİP ETMEK İÇİN TIKLAYIN

                
 21.09.2018 YOZGAT'IN ve YOZGATLININ GAZETESİ SIK KULLANILANLARA EKLE  
 
 
Arama
 
Google
 
Şu anda
:
179
Dün
:
4633
Toplam
:
14475862
A'dan Z'ye A.Kadir ÇAPANOĞLU
DAYIMIN MALLARI
capanoglukadir@yahoo.com.tr
Değerli dost Sayın Rıfat Çakır, Yozgat İleri Gazetesindeki köşesinde “kağnı gıcırtıları” başlığı ile kaleme aldığı makalesinde kağnılar için şöyle yazıyor. “Şimdi çocuklarımızın resimlerde kurtuluş savaşının sembolik vasıtaları olarak gördüğü bu ulaşım ve iş vasıtaları, ülkemizin hemen hemen hiçbir bölgesinde aktif halde görülmüyor. Bırakın kağnıyı öküzlerin bile nesli tükendi. Sahi hiç biriniz ineğe benzeyen iri yapılarıyla, uysal görünüşlü boğa görebiliyor musunuz?”Rıfat Bey’in bizi geçmişe götüren bu yazısını okuyunca, bir taraftan Kurtuluş Savaşımızda cephelere cephane taşıyan ve kadınlarımız tarafından yönetilen “Kağnı Kollarını” bir taraftan da dayım Ceritzade Yaşar Bey’in 1950 li yıllardaki hayvanlarını hatırladım. Dedem Ceritzade Şükrü Efendi ile birlikte Yozgat’ta Mutafoğlu mahallesindeki köprünün başındaki büyük evde otururlar, Dayılı köyündeki arazileri ile de çiftçilik yaparlardı. Köylerden mahsul getiren kağnılar,13-15 yaşındaki çocukların idaresinde Şekerpınar’dan aşağı inleye inleye inerler, onları çeken öküzler veya camızlarda ağır ağır ve uygun adım bir sağa bir sola yata yata aynı tempo ile giderlerdi. Eğer saman getiriyorlarsa saman hafif olduğundan çok yükleme yapalım diye yanına çeten sararlardı. Kağnının arkasında asılı küçük bir tenekenin içinde bir miktar sabunlu su ve bir hindi teleği(tüyü) olurdu. Kağnı’yı süren çocuklar Yozgat’a yaklaşınca sabunlu suya batırdıkları teleği kağnının dingiline sürer onun böyle inlemesini sağlarlardı. Bu inlemeler bana sanki kavruk yüzlü bu çocukların inlemesi gibi gelirdi. Dedemin Fordson marka traktörü vardı. O tarihlerde zaten iki traktör markası bilirdik. Kırmızı boyalı Massey Harris’ler ve mavi boyalı Fordson’lar. Tarla, tapan işleri bitince evden kahveye, kahveden eve canı sıkılan dayım, civar şehirlerdeki hayvan pazarlarını dolaşır, nerede iri bir hayvan görse alıp getirir başımıza bela ederdi. Bir gün bir koç getirdi. Koçta koç hani. Tam sırat köprüsünde üstüne binilecek cinsten. Gel gör ki misafirlik devresini atlatıp ta çevreye alışıp ahırdaki hayvanlara dirlik vermeyince, arka avluda dut ağacına boynuzlarından bağlandı. Bu duruma çok içerledi herhalde ki avluya kim çıkarsa şaha kalkıp tos vurmak istiyor ama ip izin vermiyordu. Böyle asi davranışları ve avluya saçtığı leblebileri yüzünden kesilmesine karar verildi ve hüküm infaz edildi. Yine bir seferinde Çorumdan iri bir camız getirdi. Alnında beyaz bir hilal olan çok gösterişli bir hayvandı. Onun da yabancılığı gidince ilk şikâyet, Yozgat sığırını güden çobanlardan geldi. Öbür hayvanlara dirlik vermediğini bu yüzdende sığıra istemediklerini söyledilerse de dayımın “hele biraz gitsin gelsin” itirazı üzerine bir süre daha göz yumdular. Asıl şikâyet cennetmekân anneannemden geliyordu. Sütünü sağma sırasında dölek durmuyor, sonuna doğruda huysuzlanıp ayağını helkeye vuruyor sütün bir kısmını döküyordu. Çobanlar sonunda resti çekince ahıra hapsolmak zorunda kaldı. Dayım gece saat 23.00 ü bulmadan eve gelirdi. Çünkü elektrik o saatte birkaç kere göz kırparak kesileceğini haber verir, 10 dakika sonra da kesilir, ertesi güne kadar da gelmezdi. Kahveden gelince önce ahıra girer, ineklerin, camızın ve dedemin faytonuna koşulan bir çift atın yemlerini filan kontrol eder sonra eve girerdi. Dedemin faytonu dedim ya, evet kendi kullanımımız için dış avluda bekleyen bir faytonumuz vardı. Yine bir akşam aynı kontrolleri yaparken farkında olmadan dayımı duvara sıkıştırır. Bir süre öylece kalırlar. Dayım nefes alamaz hale gelir, göğüs kemikleri acımaya başlar. Biraz daha sıkıştırsa belki çatlatacak veya kıracak yani o durum. Biraz sonra hayvanın çekilmesi ile ölümden dönen dayım perişan bir halde eve girer. Olanı biteni eşine anlatır. Rahmetli dedemin sürekli “ oğlum bu camızı sat bir gün başımıza bir maraza çıkaracak” üstelemesiyle camızın satılmasına karar verildi. Sürekli ahırda tutulan hayvanın bakışları bile değişmişti. Biz ahıra girmeye korkar olmuştuk. Sonunda bir kasap ile anlaşıldı. Pazarlık yapılırken dayım kasap’a, “ben ahırda teslim ederim gerisine karışmam” dedi. Kasap kendinden emin bir tavırla “o iş benim işim merak etmeyin” dedi gitti. Ertesi günü başka bir camızla geldi. Onu da ahıra soktular. İki camızı boynuzlarından birbirine bağladılar, bizim camızın ipini çözdüler. İpin çözülmesi ile bizim camız kapıya doğru öyle bir hamle yapıyor ki zavallı öbür camız yerlerde sürükleniyor. İki camız ancak bir hayvanın rahatça geçebileceği büyüklükteki ahırın kapısından nasıl geçti hâlâ aklım almaz. Kasap ve öbür camızın sahibi korkudan ne yapacaklarını şaşırdılar. Öz’ün duvarına doğru gidince herkes bir eyvah çekti ama duvara varmadan traktör ve vagonetinin gireceği kadar büyük çatal kapıya yöneldiler. Zaten 70-80 santim yüksekliğindeki duvara çarpsalardı ikisi birden öz’e uçar bıçağı zor yetiştirirdik. Neyse ki bu panik uzun sürmedi bizim camız biraz sonra sakinleştiyse de öbür camız korkudan mı yoksa yorgunluktan mı nefes nefese kaldı hayvancağız. Yine birbirlerine bağlı olarak mezbahanın yolunu tuttular. Mezbahaya varınca kasap, kesicilere yalvarmış. “ Aman bi vukuat çıkarmadan önce bunu kesin” diye. Onlar gittikten sonra, rahmetli anneannem yürek çarpıntısı içinde bir süre “verilmiş sadakamız varmış” deyip durdu.

03.01.2013

Sosyal  Medyada  Paylaş

     
YAZARIN DİĞER YAZILARI
OKUR YORUMLARI
II. ABDÜLHAMİT’İN SERYAVERİ MÜŞİR AHMET ŞAKİR PAŞA (ÇAPANOĞLU)
İstanbuldan takip ettiğim biri olarak Şakir paşa ve çapanoğlu ailesinin bu memleket için ne kadar fedakarlıklar yaptıklarını okuyunca insanın içinde bir burukluk oluyor haksız yere sıkıntılar yaşamalarından dolayı ama onlara minnet duyarak saygıyla anarak Allah cc rahmet eylesin makamları cennet olsun
Mahmut kara -- 21.07.2018 02:02
II. ABDÜLHAMİT’İN SERYAVERİ MÜŞİR AHMET ŞAKİR PAŞA (ÇAPANOĞLU)
Merhaba Abdulkadir bey
Yazılarınızı ilgiyle takip ediyorum gerçekten şunu anladım eğer bugünkü teknoloji olsaydı Ahmet şakir paşa (yazık çok üzüldüm)dan diğer fedakar çapanoğlu aileleri çok daha düzgün anlışılırlardı. Maalesef çok değerli hizmetleri bulunan insanlar kendilerini ifade edememiş seslerini istedikleri biçimde ulaştıramamış ve büyük mağduriyet yaşamışlar. Ama bugün hakiki gerçekler gün ışığı gibi ortada o yüzden mekanları cennet olsun. Sizede ayrıca teşekkürler bu olayları daha düzgün biçimde bizlere ulaştırdığınız için ,

Saygılarımla,
MAHMUT KARA -- 20.07.2018 19:50
DEDEDEN TORUNA ÖVÜNÇ DUYULACAK 250 YILLIK BİR GEÇMİŞ
Acizane köşemde yayınladığım yazılarıma zaman ayırıp yorum göndermek lütfunda bulunan okuyucularımıza en kalbi teşekkürlerimi arz ederim. Sehven yorumlarının altına isim yazmayı unutan sayın okuyucularımın köşemdeki mail adresimden (yazı başlığının altında) bana ulaşmalarını hasseten rica ederim.Saygılarımla.
ABDULKADİR ÇAPANOĞLU -- 11.07.2018 10:46
DEDEDEN TORUNA ÖVÜNÇ DUYULACAK 250 YILLIK BİR GEÇMİŞ
Uzun süre okuyamadım okuduğumda engüzel yazı oldu emeğinize sağlık hocam
Adınız ve Soyadınız -- 09.07.2018 16:56
DEDEDEN TORUNA ÖVÜNÇ DUYULACAK 250 YILLIK BİR GEÇMİŞ
ELLERİNİZE SAĞLIK GERÇEK OLAYLARI SAPTIRMADAN BİREBİR GERÇEKLERİ SAPTIRMADAN UZUN ARAŞTIRMALAR YAPARAK YAPTOĞINIZ ÇALIŞMALAR İÇİN GÖNÜLDEN SONSUZ TEŞEKKÜRLERİMİ SUNARIM.
ARTO KAZANCIOĞLU -- 09.07.2018 14:24
YILMAZ GÖKSOY
Sayın Çapanoğlu,
Yılmaz Hoca'mı bu sabah ben de rahmetle yad ettim. Mekânı cennet olsun. Umarım Yozgatlı onu takdir eder ve unutmaz.
Selam ve saygılar.
Ahmet Yaşar Ocak -- 07.06.2018 23:29
TELTELİ
Yazınızı soluksuz okudum ve o günlere yetişemediğim için de hayıflandım . Bahsi geçen Şadiye hn ile babaannemin görüştüklerini hatırlarım. Hafızam yanıltmıyor ise bir defa ben de rast gelmiştim. Telteliyi ilk defa duydum. Belki de pişmaniyenin atasıdır. İyi günler dilerim Selamlar.
Hasan Levent Baykal -- 02.06.2018 13:43
ULUS, CEBECİ, SAMANPAZARI’NDA UÇAN DAİRE GÖRÜLDÜ
Ben de birkaç kez gördüm. En uzun sürelisi İzmir'de otururken Bornova üzerindeydi. Gece vakti ışıkları yana söne uzunca asılı kaldılar.
Ben bu uzay uzaylılar işinde 70 yıldır bir tek doğru cevap alamadım. Ne yerlisinden ne de yabancısından. Voyager'lar hala uzayın derinliklerinde uçup gidiyorlar. Uzay bomboş bir otoyol olsa neyse de, her tarafta her yöne doğru çok büyük süratlerle giden irili ufaklı taş yığınları var. Üzerine geldiğini bile görsen manevra yapıp kaçamazsın. Buradan Ay'a bile bir taşa çarpmadan gidemezsin. Dünyamız atmosferine her gün meteor veya meteorit dedikleri taşlar düşüyor. Arasından nasıl geçiyorlar? Bizi kandırıyorlar mı acaba?
Mehmet Rauf Aktolga -- 16.05.2018 07:08
ULUS, CEBECİ, SAMANPAZARI’NDA UÇAN DAİRE GÖRÜLDÜ
Sayın Çapanoğlu Beyefendi;

Yazınızı ilgiyle okudum. Bu tür konular ilgi alanım içindedir. Sizin gördüğünüz bu tür cisimleri bir kaç kez bende gördüm. Birinde çok yakından takip ettim. Fakat ne olduğunu kime anlattıysam anlam veremediler. Günümüzde daha çok görünür hale geldiler. Allah hayırlara vesile kılsın. Evrende yalnız yaşamadığımızı Yüce kitabımız bildiriyor, bizde iman edip inanıyoruz.

Kaleminiz var olsun. Saygılar Hürmetler.
Kadriye ŞAHİN -- 14.05.2018 21:10
ULUS, CEBECİ, SAMANPAZARI’NDA UÇAN DAİRE GÖRÜLDÜ
Zevkle ve nefes almadan okudum . Çok enteresan.
Levent Baykal -- 14.05.2018 20:22
YAZARA GELEN DİĞER OKUR YORUMLARI
Yozgat Gökhan BALCI
YOZGAT GAZETESİ WEB SİTESİ Yayın başlangıcı Mart 2006
YOZGAT Gazeteclik, Matbaacılık ve Reklamcılık Ltd.Şti. Kurucusu : Osman Hakan KİRACI
© Copright (Tüm Hakları Saklıdır. ) izin alınmadan ve kaynak gösterilmeden alıntı yapılmaz
Tel : 0 (354) 212 46 46 Sitemiz Basın Meslek ilkelerine uymayı taahhüt eder. / yozgatgazetesi@yahoo.com
FAX: 0 (354) 217 49 00