• 30.yıl makaleleri
• Yazar biyografileri
• 35 yılın hikayesi
• Yozgat manşetleri
• Yozgat'ın sesiyiz
• Ödül zengini gazete
• Künye bilgileri
• Haber arşivimiz

• Yozgat'ın geçmişi
• Genel konumu
• Tarihi dokusu
• Ekonomi yapısı
• Resim galerisi

Büyük İslâm düşünürü İbn Haldun’un Mukaddime isimli dev eserinde; “bedavet” ve “hadaret” eksenli bir tasnife dayalı olarak, medeni olmanın “olmazsa olmazı”; çöllerden, dağlardan, yaylalardan, küçük kabile grupçuklarından, köylerden, mezralardan şehirlere, şehrin  disiplinine ,  kurallar  sarmalına, hiyerarşisine  dahil olmak ve normatif yaşam biçimine geçmekle gerçekleşebileceği fikri uzun  uzun anlatılır …
Konu, bütün veçheleriyle;  Aristo’nun “Site Devleti” teorilerinden günümüze, neredeyse 2500 yıldır; medenileşmek ,  modernleşmek ana başlığı altında tartışılmaya devam edilmekte; sosyoloji başta olmak üzere, antropoloji, morfoloji, arkeoloji,  tarih, siyaset bilimi, hukuk… gibi bir çok disiplinin konusu olmaya; farklılıkların çeşitlenmesi, ihtiyaçların artması,  bireyin öne çıkması, bağlı olarak da; yeni bir hukuk, toplum sözleşmesi, devlet, meşruiyet, siyaset, iktidar etme biçimi,  ideolojiler  gibi  alt başlıklarla da; arayışlar, öneriler bağlantılı;  mimari, şehir planlaması, çevre, mühendislik  alt disiplinlerinin de   Neredeyse  tek uğraş alanı denilebilecek bir derinliğe sahip bulunmakta…
Her şeyin, yukarıda, kısmen saydığımız disiplinler dahilinde,  sürekli yeniden formatlandığı; etik, estetik kaygıların da bu süreçlerde önemli ve vazgeçilmez  üst yapı kurumları olarak yerlerini  muhafaza etmesi  gerekliliği de dikkate alındığında,  yaşadığımız  şehirlerin   tam mânası ile bir vahamet arz ettiğini  söyleyebiliriz…
Bütün bunlarla birlikte, İslâmi literatürde, medeniyet kavramının ;  Medine’den geldiği,  Medine’nin ise,  şehir demek olduğu, harc-ı âlem bir bilgi olarak kendisini sürekli hatırlatmakta…
Anadolu coğrafyasında, Osmanlı mirası ve ilk dönem Cumhuriyet (1923-1950) inşası;  Amasya, Tokat, Sivas,  Yozgat, Bursa, Manisa,  Konya, Kastamonu, İstanbul gibi…   bio-sosyal ihtiyaçlarının karşılıklarının   bulunduğu, özgün kültürlerin  teşekkül ettiği,  hiyerarşilerinin kademelendirildiği… irili  ufaklı bir çok şehir vardı.
Ya şimdi?
Heyhat demekten kim alıkoyabilir kendisini ?
Biz,  nesil olarak, (bugün, 60’ına merdiven dayamışlar…) oluşmuş   şehirlerimizin ,  nasıl tekrar köyleşme sürecine girdiğine  ve şehre ait  olan her şeyin ; savrulup , tarumar edildiğine  şahit olanlar… Bizler ne yaptık bu süreçte; şehirlerimiz   haraç-mezat satılırken işporta tezgahlarında, bezirgânlar kol gezerken  mahallelerimizde,  sokaklarımızda... Ne yapabildik? Hiç, hiçbir şey yapamadık ve hâla da yapmıyoruz…
Günâh çıkartmak  kâbilinden değil, sadece, şahitlik yapmak,   tarihe not düşmek adına,derkenar olmak için  zamana,  yaşanan süreci; yozlaşma, kokuşma, çürüme, yok etme, şehirli vurdumduymazlığının,  biraz da çekinik, az  biraz da;  aymaz, bencil, menfaatçi,  oportünist, arızalı  yanına  vurgu yaparak  yazmaya çalıştığımız şiirin bir yerlerine sıkıştırdık...
YOZGAT’I   yazdık,  doğduğumuz, büyüdüğümüz, mensubu olmakla övündüğümüz Yozgat’ı; nasıl öldüğümüzü, öldürdüğümüzü, içerisinde yaşayan birisi olarak;  şahit olduklarımızı,  sorumlu tutulmamız gereken, sorumlu olduklarımızı, hepimizin,  tek tek ve bir bütün olarak,  bu  kâtliamdan,  bu kâtl’den  cürm-ü müşterek olarak yargılanmamız gerektiğini itiraf ettik bir bakıma…
Kararı    tarih  verecek,  ama,  lehimize vermeyeceği kesin. Umalım ki, bugün, bizim hafifletici   sebep olarak  kabul  ettiğimiz  gerekçelerimizi,  tarih de kabul etsin!

BİR ŞEHİR ÖLÜYOR BİR BİZ

                   1
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
“Soğluğ’un” başında bir acı duman,
İmbiğimiz, gül dalından olsa da buram buram  buhurdan;
Türkülerimiz devriliyor; kaval artığı,saz boyu…
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Eski bir tamburda”mahur” ve içli bir “hicaz” boyu…
                      ¨¨¨
Köşe başı bir ev ağlıyor panjur panjur
Bahçe duvarlarında intihar ağzı.
Seyrederek “Beş Çamlar” üstünden kayan yıldızı…
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Erguvanlarda feryâd, akasyalarda figân, bademlerde sızı…
                      ¨¨¨
“Un pazarı”,”Üzüm pazarı””Arasta”…
Medrese’den Tekke’ye, Tuzkaya’ya…
Kemer kemer, sütun sütun, sokak sokak hep yasta…
“Şekerpınar” öfkeli,”Camızlık”, ”Çırçır” buruk,
Ağlamaklı “Kule”,boğazında hıçkırık…
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Dışımız gülse bile, her yanımız kötürüm, içimizse kıp kırık…
        2
Kuşlar küstü önce; serçeler, güvercinler,kargalar…
Geçmiş bir hatıra şimdi Lise boyu gezinti
Genç yumruklarımızla bilmeden” morarttık!” muhabbeti,
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
İndi baştan tepsiler, kırıldı kâse, döküldü “nişan şerbeti”…
                      ¨¨¨
“Çarşamba Kızları” gelmiyor sinemaya,
“Çıkış Delikanlıları” cırtık  ve yırtık-pırtık
Çocuk seslerimiz gurbet edeli çok oldu;
Köşe başlarında “dalye” oynanmıyor artık,
“Hotam tuzlu”,”kömen” ve “bilye”, giderek “moriz”
Ve son “karsapanımızla” bıraktığımız iz,
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Sanki akındayız, sayki , ok yemiş birer yeniçeriyiz…
                      ¨¨¨
Gitti gider duvar dibi sohbetler…
“Çiğdem çiğdem çiçecik”; yağ,bulgur unuttuk
Son mektupla göçtü sonbahar ablaları…
Adreslerini pastırma yazında kuruttuk.
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Sanki,   “dokuz taş günü” böyle bir niyet tuttuk…
                      ¨¨¨
“Sırasöğüt ”,söğüt hasretinde bir Salıpazarı,
“Hastane önü” incir fakiri bir sarı…
Kovaladığımızdan  beri Tefçi  İsmail’i,
Ve Boğos Kalfa’yı hem; Artin’i, Aliksan’ı…
Şeyh’imiz bize küstü, öptürmedi elini
Yok ettik diye gökkuşağını, açtık diye mahremini…
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Dağıttık “duşkasını”,”sumsukladık” belini…
                      ¨¨¨
Temcit pilavlı, iftar ikrâmlı, badem şekerli…
Top sesleri sustu susalı peksimet yavan.
Ve telteli   çekilen gecelerden artakalan;
İncir uyutmalı, taş kadayıflı, arabaşılı
Helle çorbalı, hasideli, papara bakışlı…
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Dirimiz eciş bücüş, ölümüz yakışıklı…
                      ¨¨¨
Son faytonla gitti Durak Ağa ve İhsan Paşa
Salepci’siz kaldı çarşı,”tatlı mayasız”…
Çümbüşsüz çiftetelli, Cezayirsiz uğurlama
Ve Kel Hasan’sız kurabiye çıktı çıkalı;
Halet’siz artık, Gülkız’sız, Şahinde’siz şakalar
Kırıldığından beri havalar, bozulduğundan fiyakalar
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Omzumuzda fötr fakiri bir baş, buruşmuş gömlek,kolasız yakalar…
“Soğuksu’dan””Kumdöken”e yirmi dört ayar
Yok  artık suları yıkayan o “Dursun Dede”,
Ve Naneci Memet gitti gideli cezbe’den,
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Nefes nefes,can can,beden beden…
             3
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Nohutlu Nohutlu, Çamlık Çamlık…
Söküldü arnavut kaldırımlar, gitti iskârpinli beyler,
Çapanoğlu başta, Başçavuşlar, Ulusoylar, Bilecenler…
Hacı Rıfat’lar derken, Terzi İsmail’ler, Zengin Emir’ler
“Yılkı” da kaldı Abbas, Kara Durak külhan’da
Eryaşar’dan Özsümer’e, Dündar’dan Karslıoğlu’na
Ve Deli Üsüyün’e… anı yumak her yanda;
Çelebi’siz kaldık, Irgatoğlu’suz, Çopur Bahri’siz…
Biz ,  Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Çoğalıyor azalmışlığımız, renklerimiz kimsesiz…
                      ¨¨¨
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Sustu salonlarda ud sesi, salındı yana eller
Kırıldı ortasından “nalinnim”, kırıldı çifte teller,
Kaşı rastıklı, gözü sürmeli,üç etekli güzeller
Suzinâk bir fasılla düşlere konduğundan beri,
Ve Yozgat ,“Yozgat’ta, Yozgat’lısız” kaldığından beri
Ağızlar doldu küfür, bakışlar hodbin, bakışlar dökük
Argo sardı her yanı; çirkin mi çirkin, kaba mı kaba…
Biz, Yozgat’ı birlikte ve hep ölüyoruz;
Bir yanımız gecekondu, diğer yanda tezek tezek köy,
Ve büyür gider, büyür gider içimizde “haldır hayat” kasaba…
 

• Anasayfa
• Siyaset
• Spor haberleri
• Asayiş
• Ekonomi / Ticaret
• Hayatın içinden
• Eğitim / Kültür
• Sağlık
• Basın / Medya
• Seçim Sonuçları

• Yozgat Merkez
• Akdağmadeni
• Aydıncık
• Boğazlıyan
• Çandır
• Çayıralan
• Çekerek
• Kadışehri
• Sarıkaya
• Saraykent
• Sorgun
• Şefaatli
• Yenifakıllı
• Yerköy